Sözler gümüş, sükut altındı o zamanlar

Ve ben hep susardım

İyi bir şey yapmış olmak için.

Güneşin sessizliğinden sarardığını düşünüp

“Aferin” derdim içimden her gün batımında.

 

Çocuktum ben o zamanlar…

İskambil kâğıdından evler yapardım,

                Oyuncak arabamla dünyayı gezerdim,

                               Makarna yiyeceğime sevinirdim…

Çocukluğuma inat

Gündüz de gece de sessiz kalırdım.  

                       Büyükler konuşurdu,

                                     Arkadaşlarım koşardı,

                                                           Ben susardım…

Eve döndüğümüzde,

“Aferin” derlerdi.

Boyum küçüktü böyle şeyleri düşünmek için,

                                                               Aklım uçsuz bucaksızdı…